Skip to content

Zondag ‘Oculi’

Zo wordt de 3e zondag van de veertigdagentijd genoemd, naar Psalm 25 vers 15: ‘Ik houd mijn oog gericht op de HEER, Hij bevrijdt mijn voeten uit het net’.
We lezen op deze zondag, 24 maart a.s. uit Lucas 13:1-9, waar de vraag wordt opgeworpen of er een verband bestaat tussen wat er mis gaat in de wereld, de zonde en Gods straf.
Daar is in de loop der eeuwen veel over nagedacht, wat tot veel onheil heeft geleid.
Niet zelden kregen slachtoffers ook nog eens een religieuze schop na: eigen schuld, dikke bult!
Ook in de eerste verzen van de evangelielezing wordt iets in die richting gesuggereerd, hoewel vragenderwijs en heel voorzichtig.
Je kunt namelijk ook heel anders met het lijden omgaan.

We hebben het er over, zondagmorgen om 9.30 uur in de Sionskerk, welkom!
Voor alvast een inkijkje in de liturgie volg deze link.

Berg-op en berg-af

Het gaat berg-op en berg-af in het Matteüs evangelie.
Met aan het begin, vanaf het 5e hoofdstuk de zg. bergrede, waarin Jezus de spelregels van Gods Rijk aan zijn leerlingen uitlegt. En aan het eind worden diezelfde leerlingen er op uit gestuurd, de wereld in, opnieuw vanaf een berg.

En halverwege in hoofdstuk 17, wanneer Jezus als het stralend middelpunt gezien wordt van de Joodse wet en de profeten. Een gebeurtenis die zich eveneens afspeelt bovenop een berg.
Het is dan ook een bekend motief, een terugkerend thema in de Bijbel. De berg is kennelijk de plek, in de beleving van de Bijbelschrijvers, waar je God kunt vinden.
Of iets van Hem te horen krijgt, op zijn minst.
Wat zegt u, dat zou u ook wel willen?

Opnieuw een boeiende ontmoeting, waarin ik voor mag gaan, zondagmorgen 17 maart in verpleeghuis Anna Schotanus. Klik hier voor de liturgie.

Wanneer

Wanneer geen hoop meer troosten kan
geen antwoord geeft op je verdriet
geen enkel woord meer uitzicht biedt
wie is dan nog je herder

Wanneer geen taak of toekomstplan
je nog kan inspireren
geen goede wil om te waarderen
wie helpt je dan nog verder

Het leven is zoals het is
Je leeft vandaag ziet uit naar morgen
maar hoe die zijn zal blijft verborgen

Maar evenals de stralen van de zon
een wolkendek uiteen kan drijven

Soms wou je dat je ‘t kon
ondanks je zorgen toch geloven blijven



Antisemitisme

Antisemitisme

‘Wie nederig zijn, zullen het land bezitten en gelukkig leven in overvloed en vrede’, aldus één van de Psalmen in de Joodse Bijbel, Psalm 37.
Welk land wordt daarmee bedoeld? Het land Israël, èretz Yisrael, zoals de Joden zeggen. Het aan hen toegezegde grondgebied, van oudsher?
Of hà áretz, dat is de gehele aarde, waar alleen de rechtvaardigen - in de Bijbel vaak als synoniem gebruikt voor de nederigen - waar alleen zíj dus recht op hebben?
Zo wordt het in elk geval door Jezus bedoeld in Matteüs 5, wanneer hij zegt: ‘Gelukkig zijn de zachtmoedigen, want zíj zullen het land bezitten. En gelukkig wie nederig van hart zijn, want voor hén is het Koninkrijk van de hemel’.

Het zijn verwarrende tijden voor allen die zich met het volk Israël verbonden weten. Dat heeft uiteraard te maken met de beelden die wij voorgeschoteld krijgen. En met de verhalen die wij soms te horen krijgen. Verhalen over arme, hopeloos gefrustreerde jonge Palestijnen, die worden doodgeschoten.
Gekleineerd, geminacht of verdreven van hun eigen land door zwaar bewapende Joden.
Natuurlijk, aan de andere kant werd én wordt waarschijnlijk nog veel meer geleden.
En natuurlijk, de camera’s staan altijd net daar waar de klappen vallen. Geen nieuwsbericht is volledig objectief.
Maar pijnlijk is het wel. Want dat verwacht je toch niet van een land dat volgens sommigen een geschiedenis heeft met God?

Hoe gaan wij daar nu als kerk mee om? ‘Wie durft er nog met Israël aan te komen’, verzuchtte ooit een collega van me, die zich op dit thema voorbereidde.
Toch spreekt mijn eigen Protestantse Kerk, in haar beginselen, van een onopgeefbare verbondenheid met het Joodse volk.

Letterlijk staat er: De kerk is geroepen om gestalte te geven aan haar onopgeefbare verbondenheid met het Joodse volk. Als Christusbelijdende geloofsgemeenschap zoekt zij daarom het gesprek met Israël voor wat betreft het verstaan van de Bijbel. In het bijzonder betreffende de komst van het Rijk Gods.
Dat neemt niet weg, dat het beleid van de huidige regering van Israël en de gebeurtenissen die ik zopas noemde, ons geen zorgen baren. Want dat keuren wij natuurlijk ook niet goed.
Maar is dit dan het Israël, het volk van God onderweg, waar de Bijbel op doelt? Het lijkt er vaak niet op.

Toch voelen wij ons met dit volk verbonden. Jazeker, maar waarom dan toch? Wel, omdat wij geen andere God dienen dan de God van de Joden. En omdat wij bescheiden meelezen in hún Bijbel en bovendien, ook Jezus was een Jood. Een echte zoon van David. Sterker nog, dankzij Hem delen ook wij in Gods belofte van het hun toegezegde land.
Wat dus niet betekent dat wij geen oog zouden hebben voor het onrecht dat bv. de Palestijnen wordt aangedaan, door hen.
De Eeuwige heeft Israël trouwens ook niet uitverkoren ten koste van de volkeren. Integendeel, het is eerder andersom.
Hij heeft juist hén gezegend om tot een zegen voor anderen te kunnen zijn. Ik betwijfel of die boodschap wel door iedereen in Israël begrepen wordt.
Dat geldt trouwens ook voor ons.

Nee, niet alles wat Joods is of Israël heet is daarmee automatisch Bijbels. Maar alles wat Bijbels is is dus wel Joods!
Daarom, wanneer het antisemitisme of de haat tegenover Joden weer de kop opsteekt, zoals zo vaak in de geschiedenis, dan kan de kerk niet anders dan zich dat persoonlijk aantrekken en zich daar met woord en daad tegen blijven verzetten.

Want je kunt de kerk onmogelijk los zien van het Joodse volk. Of zoals het verder in de beginselen van de Protestantse kerk wordt gezegd: Wij delen, samen met Israël in de geschonken verwachting en strekken ons samen met hen uit naar de komst van het Koninkrijk van God.
Daarom dus!


(Gepubliceerd in het Skoatter Doarpsnijs van maart 2019)

Geen aardse taal of hemels teken

Geen aardse taal of hemels teken
verklaart het menselijk begin
Geen wetenschap of technisch spreken
onthult het Godsgeheim daarin.

Geen logica belicht het wonder
van het waartoe of waar vandaan
Geen rede maakt het niet bijzonder
dat wij al eeuwenlang bestaan.

Geen denkend mens die nooit eens twijfelt
aan het vertrouwen in ons brein
Geen ongeloof dat nooit eens weifelt
of er wellicht niet meer kan zijn.

Geen zekerheid, alleen geloven
geldt als mijn enige bewijs
Geen ander woord dan dat van boven
is dat ik God als schepper prijs.

Vanzelfsprekend

Op zondag 3 maart, de laatste zondag voordat de veertigdagentijd begint, groeit het besef dat het erop aan zal komen. Er is in de Bijbelse theologie niets leerstelligs, het gaat niet om een bepaalde theorie, maar om geloven metterdaad. Je hoeft het niet bij het rechte eind te hebben om een leerling van Jezus te kunnen zijn. Je hoeft niet de goede antwoorden te weten, maar je moet de gezindheid hebben die ook de Meester kenmerkte.
Het worden weer twee spannende diensten, waarin ik voor mag gaan die dag.
Klik op onderstaande link voor de liturgie.

's Morgens in de Sionskerk en 's middags in Trinitas.

Woorden

Goede woorden spreken
Hoopvol visioen
Beloften niet verbreken
Vanzelfsprekend doen

Hoop om van te houden
Door geloof gevoed
Zal niet snel verflauwen
Voor wie liefde doet

Hemels woord van boven
Wordt rap misverstaan
Als door wie geloven
Er niets wordt gedaan

Er zit altijd een zeker risico aan om naar de kerk te komen

Opeens kan het je overkomen, dat je door één enkel woord (van God?) uit je baan geslingerd wordt of juist op je plaats wordt neergezet. Hou je daar rekening mee dat jou dat overkomt?


‘Misschien komt Hij vandaag voorbij en neemt ook u terzij of mij
en vraagt ons, Hem te geven de rijkdom van ons leven’.


Jawel, dat zingen wij zondag ook, Lied 531 in ons liedboek.
In de evangelielezing van zondag 10 februari, uit Lucas 5, ontmoeten we Jezus, die een appèl doet op een stelletje vissers, om uit te stijgen boven zichzelf. Om hun eigen grenzen niet voor lief te nemen maar om die te overschrijden.

Om zich niet te laten verlammen door hun eigen bekrompen visie of door wat ze vooral níet kunnen, maar om gedurfde initiatieven te nemen.


Welkom, zondagmorgen a.s. in de Sionskerk.
Kijk hier voor alvast een inkijkje in de liturgie.

Verbroken verbondenheid

Verbroken verbondenheid
kan het heel worden gemaakt
met je hart er naar kijken
een veelbelovend begin

Geschonken verbondenheid
tot in de ziel zijn geraakt
voorbij jezelf kunnen reiken
geeft aan het leven weer zin

Sterk

Kwetsbaar en broos maar toch
dansend kom je
de gebrokenheid te boven

Van binnen sterk
van buiten sterker nog

wie ondanks alles toch
zijn Schepper nog kan loven

Swinglevend

Swinglevend

Nog lang niet uitgeblust
Het vuur brandt nog
na zoveel jaar

Van tweeën één geworden
Voorgoed vergroeid geraakt
Komen nooit meer los
van elkaar

Er was helemaal niets

Er was helemaal niets in het begin
geen zon geen maan geen sterren
geen dood geen leven of iets daar tussenin
het wachten was nog op de première

Totdat een stem de duisternis verbrak
de eindeloze nacht werd opgeheven
het licht schiep ruimte voor de dag
en warmte voor ontluikend leven

Hoe veelbelovend dat gegeven was
blijkt nog miljoenen jaren later
als bloemen bloeien in het dorre gras
en vissen zwemmen in het water

Geen mensenhand kwam er nog aan te pas
zelf pas daarna geboren en getogen
als allerlaatste die de aard’ betrad
en vorm mocht geven zienderogen

De koster

Zijn werk is niet in uren uit te drukken
Zijn taak niet alledaags en is nooit af
Geen kerkdienst zou goed kunnen lukken
Zonder zijn nauwgezette werk vooraf

Gastvrij en altijd klaar staan voor een ander
Welwillend, want dat wordt van hem verwacht
Vraagbaak voor iedere medestander
Die elke zondag weer wordt opgewacht

Een toevlucht voor wie voorgaat en wie luistert
Zorgt voor een goed verloop van iedere dienst
Waardoor de aandacht niet zal zijn verduisterd
En er geen gezeur of klachten zijn nadien

Kortom, het kosterschap kent veel facetten
Veelzijdig werk of meer nog, ’t is een ambt
Moet meestal veel onzichtbaar werk verzetten
Ons past daarvoor alleen oprechte dank.

Tweezaam mens

Een wereld te ontdekken
Een mens om van te houden
Een leven lang
Twee levens lang

Een doel om te bereiken
Een droom om te vervullen
Een droom van een mens
Tweezaam mens

Een ideaal om te volbrengen
Een visioen om voor te leven
Een hoop om waar te maken
Er is een hoop te doen

Een mens door God gegeven
Een beeld dragend medemens
Mens zijn omwille van de ander
Want liefde duurt het langst

Samen-horen of gehoor-zamen

Niets is zo comfortabel als te kunnen spreken met gelijkgezinden. Anders wordt het wanneer jouw mening tegenstand oproept.
Wanneer je daarbij ook nog eens de verbeelding hebt namens God te spreken dan kan het pas echt link worden. Het voorval in Lucas 4 vanaf vers 14 is daar een voorbeeld van.
De snelle omslag in het verhaal is daarom even pijnlijk als begrijpelijk. Het geeft ook óns te denken, mij wel in elk geval.
Jezus die kort daarvoor nog de hemel in werd geprezen wordt kort daarna net zo gemakkelijk (bijna) de helling afgeduwd.
Was het het gezag, waarmee Hij sprak – was het de goddelijke pretentie die Hij had, waarmee Hij in één keer alle menselijke schijnheiligheid blootlegde?
Vaststaat wel, wat mij betreft, dat samen horen gehoorzamen moet worden. Anders heb je niet goed gehoord.

We hebben het er over zondagmorgen 27 januari a.s. in de Sionskerk.
Alvast benieuwd naar de liturgie, kijk dan hier.