Skip to content

Gebed voor de eenheid

‘Dat wy de romte biede, de geast fan goederbêst. Dat dan ús leave ierde, it faaie liif noch rêdt’.
Zo wordt op indringende wijze het slotlied van Huub Oosterhuis in de bundel Tussentijds) door Eppie Dam vertaald. ‘Dat in ons wordt herschapen, de Geest die overleeft. Dat onze lieve aarde nog kans op redding heeft’. (Lied 217 in deze aanvulling op het vorige liedboek).

Onze kerkelijke wereld bevindt zich in een overgangsfase, tenminste in ons eigen land. Veel van de van oudsher gevestigde kerken verliezen leden en daarmee aan invloed.
Daarentegen blijken zowel migrantenkerken als sommige evangelische groeperingen tegen de klippen op te groeien. Ook de oecumenische beweging ziet zich geconfronteerd met vergrijzing aan de ene kant. Maar daar staat weer tegenover dat op verschillende plekken in ons land de kerk opnieuw lijkt te worden uitgevonden.

Oecumene, dat is de gehele kerk voor de gehele wereld.
‘Waar het Woord verkondigd wordt, het heil gevierd. Daar waar de gemeenschap geoefend wordt en de dienst aan God gestalte krijgt, daar klopt het hart van de kerk’.
Aldus prof. G.D.J. Dingemans in zijn boek: Een huis om in te wonen (Boekencentrum, 1987).
Dat er verschillen zijn is logisch. Mensen verschillen nou eenmaal van elkaar in inzicht en in karakter, in afkomst en in geaardheid. Dat is een gegeven of beter: dat wórdt ons gegeven.
We hebben elkaar daarom te aanvaarden als een geschenk van God, we zijn elkaars tegenover

Wij bevinden ons in de jaarlijkse week van gebed voor de eenheid, die dit jaar van 20 tot 27 janauri wordt gehouden. Met deze keer als thema: recht voor ogen. Omdat het God uiteindelijk om die ene wereld gaat. De begeleidende brochure bij deze gebedsweek opent met een gedicht of eigenlijk meer een geloofsbelijdenis, uit Indonesië.

Ik geloof in God, die liefde is en die de aarde heeft toevertrouwd aan alle mensen.
Ik geloof in Jezus Christus, die gekomen is om heel te maken
en om ons te bevrijden van alle onderdrukking.
Ik geloof in de Geest van God, die werkt in en door allen, die zich toekeren naar de waarheid.
Ik geloof in de belofte van God, dat Hij uiteindelijk zal vernietigen
de macht van de zonde in ons allen.
En dat Hij op zal richten het rijk van gerechtigheid en vrede
voor de hele mensheid.

Kortom, we hebben elkaar nodig. Als gelovigen, komende uit verschillende tradities en als mens, door dezelfde God geschapen.

Soms wordt de oecumenische beweging wel eens met een pelgrimstocht vergeleken.
Zoals die beide mannen, twee dolende leerlingen van Jezus op weg naar Emmaüs (Lucas 24).
Die op hun zoektocht, buiten de muren van de kerk, onverwacht de Levende ontmoeten.
Sta er maar open voor, ook in het nieuwe jaar. Met een open hart en open ogen.
Wij hopen en bidden, dat ook na deze week van gebed, onze zoektocht naar de A(a)nder, al dan niet met een hoofdletter geschreven, opnieuw vrucht mag dragen. Samen hoopgevend present zijn in de samenleving. Dat is wat ons te doen staat in het nieuwe jaar.

Pastor B. van Brug

Gepubliceerd in De Kern, 25 januari 2019

Een volk dat leeft bouwt aan zijn toekomst

Het gaat berg op en berg af in het Matteüs evangelie, het 1e boek van het Nieuwe Testament, het tweede hoofddeel van de Bijbel. Met aan het begin, vanaf hoofdstuk 5, de zogenaamde bergrede waar Jezus de spelregels aan zijn leerlingen uitlegt. En aan het eind - opnieuw vanaf de berg - in hoofdstuk 28 worden diezelfde leerlingen erop uit gestuurd de wereld in. Dat is dan ook een terugkerend thema in de Bijbel. Zoals dat Mozes ooit - tijdens de Exodus, de uittocht uit Egypte van het Joodse volk - overkwam op de berg Sinai in de woestijn.
De berg is kennelijk de plek – in de beleving van de Bijbelschrijvers – waar je Gód kunt vinden, waar je iets van God te zíen kunt krijgen. Of iets van Hem te hóren krijgt op zijn minst.

Het zijn turbulente tijden waarin wij ons bevinden. Voor sommigen een teken dat het einde nadert. De wereld loopt op zijn eind, hoor ik sommigen zeggen.
Anderen zijn bang dat het de eerste voortekenen zijn van een nieuwe wereldoorlog. Vaststaat wel dat de wereld op drift lijkt te zijn geraakt.
Dat alles en iedereen op zoek is naar een nieuwe identiteit, die we kennelijk zijn kwijtgeraakt.
Angstbeelden over en weer versterken het vijandsdenken tussen West en Oost. Fundamentalisten en extremisten aan beide zijden bevestigen dat beeld. Door steeds weer nieuwe dreigementen te uiten en aanslagen te plegen die 1000en weerloze slachtoffers eisen.

Geen wonder dat dit wat met een mens doet en dat dit een grote invloed heeft op ons wereldbeeld en op ons vertrouwen in de toekomst. Een invloed die ook onder ons te merken is, tot ín de kerk. Ook daar hou ik de mensen regelmatig een spiegel voor. Geloven wij nog, gelooft u, geloof jij nog dat het anders kan in de wereld, dat mensen anders met elkaar om kunnen gaan? Dat je problemen niet alleen moet benoemen maar dat je er ook wat aan kunt doen?
Dat mensen meer dan ooit moeten leren samen te werken. Om zaken die niet deugen, klein of groot, zo mogelijk samen op te lossen. Is dat het ook waar wij voor gaan?

‘Een volk dat leeft bouwt aan zijn toekomst’, staat er op het monument op de afsluitdijk.
Een kunstmatige verbinding tussen Friesland en Noord Holland, die bijna 85 jaar geleden werd voltooid: 15 miljoen m3 klei – 27 miljoen m3 zand waren daarvoor nodig, maar bovenal gigantisch veel menskracht om in amper vier jaar tijd een meesterwerk van formaat te leveren – zeker voor die tijd.
Maar ze pakten het werk voortvarend aan, zo staat in een nieuwsbericht uit die tijd te lezen.
Wanneer een volk, een samenleving, een kerk niet meer in zichzelf gelooft. Geen geloof, dat is vertrouwen meer in zijn eigen toekomst heeft, dan hou je alleen maar pessimisten over, meelopers die exact kunnen aangeven wat er allemaal mis is, wat er níet deugt vooral. Zonder zelf de geringste moeite te doen om daar iets aan te veranderen.

Er ligt weer een heel nieuw jaar voor ons.
Ook als kerk hebben wij het nog aangedurfd om te verbouwen. Hoewel een gestage terugloop van het aantal actieve leden ook onze gemeenschap niet voorbij gaat.
Maar, met een knipoog naar het monument op de Afsluitdijk kun je ook daarover zeggen:
‘Een kerk die leeft bouwt aan zijn toekomst’, want zo is het wel.
Zonder geloof vaart niemand wel.

Ik roep een ieder dan ook op om zich voor een betere samenleving in zetten. In het klein, de eigen buurt of wijk en in het groot. Om werk te maken van de hoop, van je geloof en van de liefde bovenal. Veel heil en zegen daarbij toegewenst.

Pastor Bouke van Brug
Protestantse wijkgemeente Heerenveen-Zuid
vanbrug@upcmail.nl


(Gepubliceerd in het Skoatter Doarpsnijs van januari 2019)

Er valt wat te beleven tussen votum en zegen (2)

De Schriften blijven gesloten, wanneer we niet aangeraakt worden door de Geest’, schreef collega Bloemendaal in zijn bijdrage voor deze rubriek in de vorige Kern.
Daarom bidden wij steevast aan het begin van de Dienst van het Woord om de verlichting van de Heilige Geest, voordat de Bijbel opengaat.
Voor menige kerkganger is dat de belangrijkste reden om naar de kerk te gaan op zondag.
Een voorganger werd vaak een dienaar des Woords genoemd. Dat gebeurt nog wel trouwens. Verbi Divini Minister (VDM) in het Latijn. Vooral na de Reformatie werd hier alle nadruk op gelegd, op de uitleg van het Woord. Daar was (of is?) de studie theologie vooral op gericht.

Soms wordt dit onderdeel van de eredienst vooraf gegaan door een groet, zoals: ‘De HEER zal bij u zijn’, door de voorganger, waarop de gemeente antwoordt met: ‘De HEER zal u bewaren’. Da’s mooi, om elkaar als voorganger en gemeente op die manier te begroeten.
Om in alle openheid samen te luisteren naar Gods stem, met de gemeenschappelijke intentie om daar ook samen antwoord op te geven.
Wat de doorgaande (evangelie) lezing betreft volgen wij in onze kring in de regel het zg. oecumenisch leesrooster. Ook de kindernevendienst methode ‘Kind op Zondag’ sluit zich hier doorgaans bij aan. Voor een eventuele tweede Bijbellezing, bv. uit het 1e Testament of uit één van de brieven maakt de voorganger in ons geval meestal zijn eigen keuzes.

Het daadwerkelijke lezen van de Schrift of het vóórlezen, dat is beter, omdat de Bijbel in wezen geen lees- maar een vóórleesboek is. Oude verhalen moeten tot klinken komen.
Wie leest, leze dus goed. Dat vraagt om een gedegen voorbereiding. Bij ons gebeurt dat door een zogenaamde lector. Zoals dat eerder ook al in Joodse eredienst gebeurde.
Zelf probeer ik bij de keuze van de lezingen zo veel mogelijk Schrift met Schrift te vergelijken. Een beproefde methode om de Bijbel uit te leggen. Immers zonder het 1e Testament (ook wel Oude Testament genoemd, om het onderscheid aan te geven met het Nieuwe), maar zonder dat komt het 2e Testament in de lucht te hangen. En zonder het 2e Testament (of Nieuwe dus) gaan wij voorbij aan het verhaal van de Levende, aan wie wij ons bestaan te danken hebben als Kerk.
Een (in) spannende bezigheid. Vooral de uitleg die op de lezingen volgt. De preek of de overdenking of de verkondiging, zoals ik het meestal noem. Omdat het naar mijn idee vooral gaat om het verkondigen van het goede nieuws en het appèl dat daarvan uit mag gaan.
Of dat bij ons altijd wel het geval is?

“Wat is volgens jullie nou een goede preek?”, vroeg de dominee eens aan zijn catechisanten.
‘Een korte’ antwoordde de één lachend, ‘die iedereen begrijpt’ vulde een ander aan.
‘Het moet vooral over de Bijbel gaan’ volgens een derde, ‘nee vooral over het leven nu’ verbeterde de volgende hem. ‘In een preek moet iets nieuws zitten, iets wat ik nog niet wist’ aldus de slimste van het stel, waarop een ander meende, dat ‘een preek vooral over Jezus moest gaan’.
Toen iedereen het zaaltje verlaten had en de vermoeide predikant een beetje verslagen achter liet, klopte er nog meisje bij hem aan en zei: “Ik heb zo pas niks gezegd dominee, maar ik wil nog even zeggen dat u zondag een mooie preek had”. “O, wat vond je er dan zo mooi aan?”.
“Nou het sprak mij gewoon erg aan. Het was net of het over mijzelf ging. Toen u de Bijbel uitlegde, was het net of ik God tegen mij hoorde praten.
En eh… daar gaat het toch uiteindelijk om, hè dominee?”

Pastor Bouke van Brug


(Dit is mijn 2e artikel in een serie van vier met bovengenoemde titel)

Zondag Voleinding Sionskerk

Die mij eertijds geschapen heeft en veilig in het leven bracht
zal mij, heb ik mijn dag doorleefd, ook wel geleiden door de nacht.


Met het noemen van de namen van hen die ons zijn voorgegaan het afgelopen jaar erkennen wij dat zij niet vergeten zijn. En niet vergeten zullen worden, door God.
Daarom blijft de herinnering aan hen ook voortleven in ons midden.

Ieder jaar weer een bijzonder, indrukwekkend moment in onze kring. Traditiegetrouw, op de laatste zondag van het kerkelijk jaar.
Een dag die, behalve zondag Voleinding, ook wel Christus Koning wordt genoemd. Dat zegt genoeg.

Dit jaar werkt het klassieke duo Puur (harp en fluit) mee aan de dienst in de Sionskerk. We kijken er naar uit.
Volg deze link wanneer je benieuwd bent naar de liturgie.

Kerk, School en Gezinsdienst 18 november Sionskerk

Kerk, school en gezinsdienst (KSG) zondag 18 november 2018 om 9.30 uur in de Sionskerk - samen met de christelijke basisschool Spring – thema: helden.
Voorganger: pastor Bouke van Brug – organist: Hendrik Oosterhoff – koster: Bertus Kalteren - beamer: Henk Jager – ouderling van dienst: Tjits Rinsma

Orgelspel vooraf
Samen zingen: LB 218:1 t/m 5 (Dank U voor deze nieuwe morgen)

Welkom en mededelingen van de kerkenraad (Dorette, namens de school)
Samen zingen LB 8B (we gaan hierbij staan) - Zie de zon, zie de maan

We worden stil voor God…
Begroeting

(Hierna gaan wij weer zitten)

Samen zingen: LB 288 (Goede morgen allemaal)

♫ ’t Is moeilijk bescheiden te blijven ♫

Het thema van deze dienst is ‘helden’.
Wat is eigenlijk een held? (gesprekje)

‘Wie is de grootste superheld?’

Gebed

Het verhaal van Mozes
(tot aan 1 minuut 35)

Lezen en vertellen n.a.v. Exodus 2:11-15

Het verhaal van Mozes
(vanaf 1 minuut 35 tot 2 minuut 45)

Groep 7 / 8 ‘Go down Mozes’

Mozes en Aäron bij de Farao n.a.v. Exodus 5:1 en 2 (vertellen en uitspelen - groep 3 / 4)
Zingen: Hoe kwam Mozes door de Rode Zee (door de kleuters)


Het verhaal van Mozes
(vanaf 2 minuut 45 tot einde)

Samen zingen LB 806:1, 2 en 3 (Zomaar te gaan met een stok in je hand)

Korte uitleg en gesprek

Zingen/spelen groep 5 / 6 - wees niet laf

Dankgebed (Dorette Smits samen met één van de ouders en één van de kinderen)

Collecte voor: diaconie (1), kerk (2) en voor het onderhoud van de gebouwen (uitgang)

Zingen: Evang. liedb. 270:1 (Ga nu heen in vrede)

Zegen

* Zingen: Evang. liedb. 270:2

Er valt wat te beleven tussen votum en zegen

‘Hoe sprong mijn hart hoog op in mij, toen men mij zeide:
gort u aan, om naar des Heren huis te gaan!’ (Psalm 122)

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar het lijkt mij sterk dat de meesten van ons op een doorsnee zondagmorgen vrolijk wakker worden met de gedachte: ‘hoera, het is weer kerk vandaag!’.
En toch, de wekelijkse samenkomst van de gemeente van Christus op de eerste dag van de week, een dag die al vanaf het begin van de kerk als de dag van de opstanding wordt gevierd, die dag is voor velen nog altijd het hart van het christelijk geloof, zelfs van de kerk. De kerk als een gemeenschap van mannen en vrouwen, jong en oud, welgesteld of geen cent te makken, hoogopgeleid of wat eenvoudiger van geest. We zijn nl. aan elkaar gegeven, niet omdat wij elkaar hebben uitgekozen, maar omdat wij ons geroepen weten getuigen van Gods Geest te zijn. Daartoe komen wij op zondag bij elkaar. Om ons geloof met elkaar te delen, om te leren, te vieren en om te aanbidden. Of zoals een ander lied uit ons mooie liedboek het zegt:

‘Zolang wij ademhalen, schept Gij in ons de kracht
om zingend te vertalen waartoe wij zijn gedacht’ (Lied 657).

Daarom dus, lang leve de kerk!
Maar hoe ziet zo’n samenkomst van de gemeente er dan uit?
Wat vieren wij dan met elkaar in de kerk of tijdens een kerkdienst op zondag?
Of eredienst, zoals de wekelijkse viering ook wel wordt genoemd.

Omdat dat niet voor iedereen meer altijd even duidelijk is hebben collega Bloemendaal en ik, in overleg met onze eigen werkgroep eredienst, besloten om daar de komende weken een paar artikeltjes aan te wijden in de Kern.
Ik bijt vandaag de spits af, met een eerste verkenning. En die gaat over de voorbereiding. Een voorbereiding die thuis dus al begint.
Van de dienstdoende voorganger mag je verwachten dat die zich er goed op voorbereidt.
Dat geldt ook voor de koster, die zorgt voor een gastvrij en warm onthaal. De organist, die de samenzang begeleidt, de leiding van de kindernevendienst en tienerkerk en van degene die de beamer bedient. Een goede voorbereiding onderstreept het hogere doel van de zondagse eredienst. Maar hoe zit je er zelf? Wat neem je mee aan emoties, sores en zorgen, verdriet en dingen waar je dankbaar voor bent? Wees je ervan bewust en deel ze van te voren ook zelf, thuis in een persoonlijk of in een gezamenlijk gebed. En bid daarbij voor een goede dienst!

Laat je vervolgens, eenmaal aangekomen bij de kerk, verrassen door de dingen die komen.
De ontmoeting met medegelovigen, in de prachtig vernieuwde en sterk uitgebreide nieuwe ontmoetingsruimte bij de kerk, het zingen vooraf aan de dienst ‘om er alvast in te komen’.
Totdat de vertegenwoordiging van de kerkenraad aantreedt, die zich intussen ook al biddend had voorbereid. Nadat een aantal dienstmededelingen en afkondigingen zijn gedaan begint vervolgens de eigenlijke eredienst. Met een handdruk, waarmee de kerkenraad symbolisch de volle verantwoordelijkheid neemt voor alles wat er zich verder voltrekt in deze dienst.
Een goede voorganger is zich daar terdege van bewust.
Daarna gaat de gemeente staan voor het zingen van het zogenaamde intochtslied.
Waarmee de intocht van de Aanwezige God wordt beleden en gevierd.
Meer daarover en wat er verder volgt tijdens de kerkdienst schrijft collega Bloemendaal in de volgende Kern.

Pastor Bouke van Brug

(Gepubliceerd in De Kern, 23 november 2018)

Apocalyps

Terwijl de wereld door eigen hebzucht en egoïsme ten onder lijkt te gaan. Terwijl de rijken via allerlei slinkse wegen hun vermogen voor de belastingdienst onzichtbaar proberen te maken. Terwijl de verschillen tussen rassen en volken benadrukt worden en de tegenstellingen eerder toe dan af lijken te nemen. Aangewakkerd door kortzichtige politici, die daarmee handig inspelen op de veranderingen in de samenleving.
Terwijl veel van Jezus’ volgelingen hun keuze voor het leven, met de dood moeten en moesten bekopen, nu én in de beginjaren van de kerk en in de eeuwen daar tussen.
Juist in díe tijd dus, doet Johannes zijn onthullingen.
Dat betekent het woord, dat wij meestal met Openbaring vertalen.De letterlijke betekenis van het Griekse woord ‘apokalupsis’, dat is ‘onthulling’.
Juist in een tijd die zo hopeloos leek en lijkt, schetst Johannes een wereld, onthult hij een toekomst die voor menigeen onmogelijk schijnt.

We hebben het er over op de laatste drie zondagen van het kerkelijk jaar.
Om te beginnen op zondag 11 november, in de Sionskerk.
Een dienst waaraan het mannenkoor Credo meewerkt.
Wie alvast een inkijkje wil in de opbouw van deze dienst verwijs ik door naar deze link.

Met andere ogen

Het is Bijbelzondag, komende zondag 28 oktober.
Met dit jaar als thema: met andere ogen.

Hoe kijken wij naar een Bijbelverhaal, wat pikken wij daar uit op.
De Bijbel leert ons om met andere ogen naar de wereld te kijken.
Verhalen vol hoop geven een nieuw perspectief.
Zij zetten ons in beweging en bieden ons troost, om te midden van de ernst van het leven toch nog iets van Gods vreugde te zien.

We hebben het erover, zondagmorgen aanstaande in de Sionskerk. Wees welkom!
Check hier alvast de liturgie.

Wie hoort erbij

Even lijkt het erop dat in de evangelielezing van komende zondag (Marcus 9 vanaf :38) Johannes wil opkomen voor het exclusieve recht van de kerk. “Meester, wij hebben iemand gezien die in uw naam demonen uitdreef en we hebben geprobeerd hem dat te beletten, omdat hij zich niet bij ons wilde aansluiten”.
Wanneer iemand ‘van buiten’ wel voor elkaar kan krijgen wat de kerk niet lukt, dan roept dat blijkbaar de nodige vragen op. Maar blijkbaar heeft de kerk niet het monopolie op het doen van goede werken. Terwijl ik mij niet aan de indruk kan onttrekken dat sommigen die pretentie nog steeds wel hebben, met Johannes voorop dus.

Ik hoop van harte dat wij opnieuw onder de indruk zullen komen zondagmorgen 30 september in de Sionskerk.
Kijk hier alvast voor een inkijkje in de liturgie.

Startzondag 23 september - 'In gesprek met'

Op 23 september beginnen we weer met het kerkelijk seizoen.
Het jaarthema het komend seizoen is “een goed gesprek”.
Op de startzondag gaan we ‘in gesprek met…’.
Ja, met wie eigenlijk?

Dat gaan we in ieder geval op 23 september feestelijk oefenen.
Voor de kerkdienst, tijdens de kerkdienst en na de kerkdienst.
Creatief, ludiek, diepzinnig en gezellig.
Een van de hoogtepunten van deze zondag wordt weer de maaltijd.
Bij uitstek een gelegenheid voor een goed gesprek.
Iedereen die van plan is te blijven, neemt mee naar vermogen en tijdens de maaltijd mogen we weer genieten van de overvloed.

Huishoudelijke mededelingen

- Vanaf 9.15 uur inloop op het plein met koffie en thee
- Om 10.00 uur begint de dienst, waarin pastor Bouke van Brug voorgaat, brassband Advendo de samenzang begeleidt en vocalgroup Sayonara voor ons zingt.
Klik hier voor de liturgie!


- Na de dienst is er weer koffie en thee met wat lekkers.
- Vanaf 11.45 uur beginnen er allerlei activiteiten rond het thema “in gesprek met”.

Waaronder, voor de kinderen én anderen die zich nog jong voelen “De Kliederkerk”.

- Om 13.00 uur gaan we dan samen eten.

Tot ziens op 23 september.

Alles is mogelijk

‘Alles is mogelijk voor wie gelooft’, zegt Jezus in de 2e lezing van vandaag.
Hoe komt het toch dat de ene mens daar van harte ‘amen’ op zegt. Terwijl het voor ander een reden is om af te haken?

Het sleutelwoord in dit verhaal is inderdaad ‘geloof’.
De wanhopige vader vormt a.h.w. de schakel voor een goed verstaan van het verhaal.
‘Alles is mogelijk’, zegt Jezus, ‘als jij er zelf maar in gelooft’.
‘Ja Heer, als U het zegt’, antwoordt hij dan, ‘maar kom mijn ongeloof te hulp’.
Woorden, die door de eeuwen heen, van onschatbare waarde zijn gebleken en een enorme troost voor ontelbaren. Niet wij, met ons eigen vermeende geloof, maar degene, bij wie echt alles mogelijk is, is God! Jezus is daar een sprekend voorbeeld van. Het is uiteindelijk dan ook Zijn geloof dat de zieke jongen, dat ons weer beter maakt.

Welkom, zondagmorgen in de Sionskerk, wanneer het daarover gaat.
Kijk hier voor alvast een inkijkje in de liturgie.

Zien of inzien

‘Hoe kan iemand een wijs mens worden?’ vroeg eens een leerling aan zijn Joodse leermeester. Waarop deze antwoordde: ‘Wijsheid is slechts het vermogen om te herkénnen, om het ónzichtbare te kunnen zien’.
‘Maar wat moet ik dan herkennen’ vroeg de leerling weer. Waarop de rabbi zei:
‘Wijsheid is het vermogen om de vlinder in de rups te zien, de vogel in het ei en om de heilige in de zondaar te ontdekken’.

Over zien en inzien, daarover gaat het zondagmorgen 2 september in de Sionskerk.
Voor alvast een inkijkje in deze dienst, kijk onder kerkdiensten voor de liturgie.